Okna przyszłości

Lektura „ Ojca Goriot” Balzaca już od pierwszych stron mnie poruszyła . Jest to powieść bardzo naturalistyczna.  Opisy epatują wręcz brzydotą . Po obiedzie postanowiłem odwiedzić forum budowlane. Mam cichą nadzieję, że ktokolwiek się na nim udzielił do tej pory.  Wiadomo, że zapracowani ludzi mogą nie mieć po prostu czasu błądzić po sieci, ale mogliby  czasem coś napisać . W końcu budowlanka  i  architektura to ich hobby. Tak jak już  wspomniałem  pojawiłem się na forum. Niestety nikt od paru dni tam nie zagościł. Cóż. Wyłączyłem laptopa i  rozsiadłem się w fotelu, by włączyć telewizor. Oglądałem pierwsze lepsze coś w TV.  Po upływie godziny znużony zgasiłem odbiornik telewizyjny, by znów dorwać laptopa w swoje łapy . Ponownie pojawiłem się na forum budowlanym, tym razem jednak bez jakiejkolwiek nadziei na podjęcie kolejnego uczącego tematu, bądź wątku.  Postanowiłem pochwalić się tym co mnie ostatnio spotkało . Tak więc opisując swoją historię pokrótce napisałem, że ledwo ująłem „Muratora” w dłonie już  pasjonować  zaczęły mnie drzwi szklane. Zbierałem informację na ich temat, by służyć poradą w razie czego. W dalszej kolejności zacząłem interesować się witrażami, co wpłynęło na podsunięcie tematu drzwi szklanych i witraży w razie remontu muzeum. Oczywiście pokrywało się to  z wystawą tyczącą się  wieków średnich .

Napisałem jak muzeum zainwestowało w witraże sakralne umieszczone pomiędzy zewnętrznymi szybami zespolonymi w drzwiach szklanych. Rozwijając temat grzechem byłoby nie wspomnieć o bezpieczeństwie dekoracyjnych przeszkleń . Szkło klejone bowiem jest wytrzymałe  i  odporne na uderzenia, co w połączeniu ze sposobem pękania szyby daje super bezpieczny mix. Szyby wykonane z tego właśnie szkła pękają rozchodząc się promieniście wokół źródła uderzenia. Nie rozpryskują się na wszystkie strony jak to ma miejsce z normalnym szkłem. O tym wszystkim powiedziałem dyrektor muzeum, co zaowocowało  kupnem  drzwi szklanych i witraży, które  idealnie  spełniają swoją rolę nie tylko w czasie wystawy.  W przetoczeniu swojej historii nie mogłem zapomnieć o samej wystawie i zachwycie ludzi, w jaki wprawiły ich witraże . Zakończyłem chwaląc się  bankietem i swoim ewentualnym przemówieniu. Byłem  też  ciekawy czy forumowiczom przytrafiły się podobne  ciekawe    bądź  śmieszne historie związane z drzwiami szklanymi. Mam nadzieje, że ten wątek się z czasem rozwinie. Słuchając muzyki pisałem ze znajomymi przez gg. W taki oto sposób minęła pierwsza część dnia.